خورشید رخت رفت و بهر من شب تار شد
اشک بر مژه ی چشمم بر چوبه ی دار شد
من ماندم و پروانه ، او بی شمع پر زد و رفت
از سوز دوری ی تو ماندم تا فردا بپا شد

+ نوشته شده در دوشنبه ششم آذر ۱۴۰۲ ساعت 19:21 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  | 

از سرنگدرد این شور و این شیدایی هرگز
بر من نگذرد رنگ سپید و بوی پیری هرگز
تا در طالع ی سبزم گل ریحان سرشتند
این شد عزیزم
بی ریحانه ی تو نگردد شب تارم به فردا هرگز

+ نوشته شده در دوشنبه ششم آذر ۱۴۰۲ ساعت 19:22 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  | 

گوی سخن
که سخن تو چو باد صبا با بوی خوش است
نجوا نکنم ، فریاد کنم که،
عشق گر بسوزاند فردا را
در دریای چشمان ریحان تو که باشد خوش است

+ نوشته شده در دوشنبه ششم آذر ۱۴۰۲ ساعت 19:24 توسط دکتر موسی رحمتیان(فردا)  |